Dans maar oude stad - een gedicht van Michel Martinus

terug

hier
waar straks met het deinende water
de avond aan land komt
keer jij telkens onverwacht weer

ik spel jouw naam luider
wijk voor torenspits en carillon
tel de bressen in jouw eeuwenoude hart
waar het scheermes van de tijd
telkens nieuwe wonden snijdt

in een enkel knoopsgat draag jij
nog iets van oude glorie en flaneert
langs boulevard onder vischpoort
over pleintjes en door straten waar
overal al plonsbouw gaapt

dans maar
dans maar oude stad
op je gefileerde fundamenten
het raadsel van een nieuwe tijd tegemoet

Michel Martinus

bestel de bundel

terug

Home