schrijf Jantje - Jantje's Inhoudsopgave
op deze pagina (17):
Stout doen - Onheilsstem - Geldnood - Pizza

Pizza

Wel eens brommers met pizzakoeriers zien scheuren? Die gastjes rijden voorwaar niet langzaam. Soms vind ik het een wonder dat de grote warmhoudkoffers achterop die kleine bromfietsjes niet loeizwaar van de bagagedrager springen, zo hard stuiteren de koeriers (coureurs) over drempels en stoepen.

Er is geklaagd over deze hardwerkende snelheidsduivels, die eigenlijk niks anders doen dan hun klanten tevreden houden. Op koude pizza's zit tenslotte niemand te wachten. De politie heeft actie ondernomen. Alle pizzeria's in Harderwijk hebben bezoek gehad van agenten die de scootertjes op de rollerbank hebben gecontroleerd. Gelukkig kregen de pizzaboeren van tevoren bericht over de controles, dus hadden ze alle opgevoerde brommobielen verstopt. De pizzakoeriers hebben een waarschuwing gekregen van oom agent. Als jullie nog een keer te hard rijden of over een fietspad karren of door het wandelgebied in de binnenstad sjezen, dan krijgen jullie een bekeuring. Een boete van 25 euro. Maar die kan oplopen tot 110 euro.

Dat vind ik nou kinderachtig. Die jongens lopen zich in de vrieskou uit te sloven om een zakcentje te verdienen. Ze lopen zelfs gevaar, want vorig jaar zijn er in Harderwijk nog pizzakoeriers overvallen. Ze werken voor hun geld. Ze doen hun best om de klanten tevreden te stellen met een snelle service.
En wat krijgen ze stank voor dank? Dikke bekeuringen van de politie.

Laat die agenten iets beters gaan doen. Laat ze dieven gaan vangen. Als er bij mij wordt ingebroken doet de politie niks. Nee, want daarvoor moeten ze 's nachts de straat op. Liever doen ze makkelijke klusjes, zoals pizzakoeriers op de bon slingeren. Mijn pizza's worden straks schreeuwend duur, want als de pizzeria's geen koeriers meer kunnen krijgen vanwege de vele bekeuringen, dan betalen de restaurants die boetes wel. En ze berekenen de extra kosten door in de prijs van onze pizza.

Wie het niet met me eens is mag het zeggen. Maar ik pleit voor het actiecomité 'Laat onze pizzakoeriers met rust, agenten moeten op dievenjacht'. Ik word oprichter van de actiegroep 'Bescherm de pizzakoerier'. En ik wil goedkope pizza's. Bij mij aan de deur. En snel een beetje!

Reageer: schrijf Jantje

Geldnood

De uitverkoop is weer begonnen. Ook in Harderwijk roepen de kledingwinkels om het hardst dat ze hun wintercollecties tegen dumpprijzen in de aanbieding hebben. Drie voor de prijs van 1.
Natuurlijk val ik weer voor dat soort verleidingen. Ik koop drie truien, ik koop winterschoenen, ik koop een jas, ja, ja. Ik doe net of ik rijk ben. Want de ouderwetse portemonnee bestaat gelukkig niet meer. Anders had ik allang gezien dat ik niks meer had. Nee, die bankpas pint wel een tijdje door, ook al is het budget al helemaal op.

In de kranten lees ik berichten dat minstens een kwart van alle Nederlandse huishoudens ernstige financiële problemen heeft. Dat komt door duurdere ziekenfondsverzekeringen, door de inflatie en door de euro.

Nog steeds door de euro. Ik heb nergens last van. Ik hoor niet bij die kwart. Ik hoor bij de driekwart die geld als water uitgeeft. Want ik wil niet weten hoeveel geld ik nog heb.

Die truien, die schoenen en die jas, die waren intussen wel vreselijk duur, ondanks de stuntaanbiedingen. En mijn jaarlijkse autoverzekering moet ook betaald worden. En wat te denken van het gas, het licht en het water? En verdomd, er valt natuurlijk weer een bekeuring in de brievenbus. Ergens drie kilometer te hard gereden. Kan er ook nog wel bij. Ik betaal alles, zelfs al is er geen geld.
Volgende week heb ik een afspraak bij de rechtbank in Zutphen. Ga ik mijn eigen faillissement aanvragen. En daarna? Ach. Wie dan leeft, wie dan zorgt.

De moraal van dit verhaal: schaf in economisch barre tijden als eerste de bekeurende politieagent af, want die helpt de amechtig naar adem snakkende samenleving definitief de stront in.

Reageer: schrijf Jantje

Onheilsstem

Even nog over de verkiezingen. Het is allemaal erg teleurstellend afgelopen. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk nog ga stemmen. De partij die ik kies verliest altijd. Bijna nooit gebeurt er wat verrassends. De verhoudingen zijn weer terug bij vroeger. Zoals ze decennia lang zijn geweest. Eenderde christendemocraat, eenderde sociaaldemocraat, eenderde voor de rest. Saai.

Ook in Harderwijk werd ouderwets voorspelbaar gestemd. Alsof er nooit een Pim Fortuyn en een Volkert van der Graaf bestaan hebben. Onze eigen Harderwijkse Volkert. Alsof Emile Ratelband niet hoogstpersoonlijk in De Kiekmure in Harderwijk een verkiezingsspreekbeurt had gehouden. Die spreekbeurt is hem slecht bekomen. Ratelband dacht de hele avond dat-ie in Nunspeet was. De aanwezige Harderwijkers waren beledigd. Ze hebben Ratelband, Tsjakka, in de pan gehakt. Slechts negentien Harderwijkers stemden op Emile Ratelslang.

Maar ook andere nieuwkomers en alternatieve geluiden hoefden het in Harderwijk niet te proberen. Communisten heeft Harderwijk nauwelijks. Zes stemmen voor de Nieuwe Communistische Partij Nederland. Dan hadden we nog mevrouw Winnie de Jong met haar Conservatieven.nl. Zeg maar mevrouw Schizofreen en haar fascistische vriendje. In Harderwijk goed voor zes stemmen. Waarschijnlijk ex-patiënten van Veldwijk. De Partij van de Toekomst trok in Harderwijk iets meer aandacht. Dertig mensen zien bij deze club (de partij die meer feest in het leven bepleit) het heil van de natie in goede handen. Voorts hadden we de Partij voor de Dieren. In Harderwijk goed voor 83 stemmen! Wel 83 echte dierenliefhebbers in de stad. Dan hadden we nog Duurzaam Nederland, een echte milieupartij. De Nederlandse Groenen.

Volkert had er zeker op gestemd, als hij niet in de gevangenis had gezeten. In Harderwijk goed voor 45 stemmen.

Ikzelf heb ook mijn best gedaan om een alternatief geluid te laten horen. Compleet met de mij vertrouwde verkiezingsfraude en al. Even overwoog ik op de partij O, O, Den Haag te gaan stemmen van kunstenaar Peter Klashorst, maar die pornograaf zat weer in de gevangenis in Afrika. Ik heb gestemd op de zieligste partij die Harderwijk deze verkiezingen rijk was. Namelijk de Alliantie voor Vernieuwing en Democratie. Ik had het stembiljet van mijn partner meegenomen, want ze had geen zin om te gaan stemmen. Haar handtekening heb ik vervalst, niemand die er op let in de Harderwijkse stembureaus. Bij de vorige verkiezingen kreeg ik twee stemkaartjes in plaats van 1. Toen fraudeerde ik ook de boel al bij elkaar. Nu weer, met een valse handtekening. Keurig mijn twee stemmen uitgebracht op de AVD, de partij van IJsbrand van der Krieke die vernieuwing wil.

U mag 1 keer raden hoeveel stemmen mijn helden in Harderwijk hebben opgehaald. Precies 2. Ik moet eens ernstig nadenken of ik volgende keer überhaupt nog wel naar de stembus ga. Mijn partij verliest altijd. Elf maart moeten we alweer. Voor de provinciale regering en indirect voor de eerste kamer. Misschien moet ik eens een keer op de partij stemmen die het hoogst in de prognoses staat. Mijn ongeluksstem zal ze de afgrond in helpen. De doem van Jantje, het onheilselectoraat uit Harderwijk. Voor de gelegenheid omgedoopt tot Zwijnstein. Wacht maar!
Mijn wraak zal zoet zijn.

Reageer: schrijf Jantje

Stout doen

Het is een rare eigenschap, maar ik ben altijd op zoek naar de grens van het toelaatbare. Ik wil altijd stout doen. Misschien is het wel een typisch menselijk trekje dat bij iedereen aanwezig is, maar bij mij komt deze eigenschap wat meer naar voren dan bij de meeste anderen. Ik rijd altijd net iets te hard. De bekeuringen vallen om de haverklap op de deurmat. Ik kwam vroeger altijd net een half uurtje later thuis dan mijn vader en moeder hadden gevraagd. Ik drink altijd vier wijntjes als ik nog met de auto naar huis moet. Het kan goed aflopen, het kan ook verkeerd gaan. Een dubbeltje op zijn kant. Toen ik een keer moest blazen zei de agent van dienst: 'nou meneer, dat apparaat doet er wel erg lang over. Als ik u was zou ik volgende keer maar iets meer aan de veilige kant gaan zitten'.

In Harderwijk ben ik ook steeds op zoek naar dingen die net iets anders zijn dan de regeltjes ze voorschrijven.

Zoals de Wizzl-winkel in het NS-station, waar buiten de winkelsluitingstijden geen alcohol verkocht mag worden. Maar waar ze het toch gewoon doen. Onverwacht bezoek? Gauw even een kratje pils halen op zondagmiddag bij de Wizzl. Of die Turkse kapper in het straatje achter de Dirk van de Broek in de Harderwijkse binnenstad. Op zondagmiddag kan je daar de schaar laten zetten in je kapsel, of je even laten scheren. Andere winkeliers moeten ellenlange vergunningen aanvragen, maar de kapper doet het gewoon. Ik hoef helemaal niet naar de kapper. Maar de spanning van iets ongeoorloofds doen is zo groot dat ik het liefst elke week ga.

Het zou natuurlijk nog veel leuker zijn om op zondagmiddag poedelnaakt in de kappersstoel achter het etalageraam te gaan zitten en een enorme joint op te steken, precies als de plattelandsvrouwenbond afdeling Hierden met een rondleiding door de straat loopt, maar dat gaat me weer te ver. Zo'n held ben ik nou ook niet. Eigenlijk ben ik een heel suf heerschap. Bah. Zou er nog wat geks te beleven zijn?

Reageer: schrijf Jantje