schrijf Jantje - Jantje's Inhoudsopgave
op deze pagina (18):
Zonnige zondagmiddag - Kranten - Cowboy - Brusselmans - Bekeuring - Lintje - Bank van Jan Kok

Bank van Jan Kok

De zon is weer dik aanwezig. Harderwijk baadt in warme zonnestralen. Knalbruine koppen bevolken de terrassen, alsof de zomervakantie al achter de rug is. Je ziet aan de kleur van de hoofden precies wie er van genieten houdt. Eén van die mensen is Jan Kok. Jan Kok is een man die waarschijnljik niet zo veel Harderwijkers kennen. Hij was tot voor kort ambtenaar bij de gemeente Harderwijk, maar Kok is met pensioen. Niks bijzonders.

Maar Jan Kok is hard op weg een beroemde Harderwijker te worden, zonder dat mensen hem van gezicht kennen. Zijn naam prijkt op een bank waar zongenieters plegen te verpozen. De bank staat tegen de stadsmuur en kijkt uit op de Stille Wei. Precies naast het poortje van de Blauwverversteeg. Als je op die bank zit kijk je naar het Wolderwijd en naar wandelaars. Altijd zon in de namiddag. Er zit een koperen bordje tegen de rugleuning geschroefd met het opschrift ‘bank van Jan Kok’.

Twijfelende passanten kijken naar het stuk straatmeubel. Je ziet ze denken: ‘Kunnen we daar veilig gaan zitten of lopen we het risico dat Jan Kok ons komt verjagen? Wie is die Jan Kok? Misschien wel een hele sterke vent met woeste tatoeages op zijn brede schouders. Zo’n kerel die meer dan de helft van zijn verstand in zijn pitbull heeft zitten. Iemand die fysiek geweld niet schuwt. Laten we maar gauw doorlopen’.

Het bankje biedt een zeldzaam verlaten indruk, zelfs op topdrukke dagen. Jan Kok is slim. Ik denk dat ik ook zo’n naamplaatje laat maken en op een bankje aan het Wolderwijd ga bevestigen. ‘Bank van Jantje’.

Ik ben ook heel gevaarlijk en stoer. En ik hou erg van de zon. Ik hou me aan het bekende spreekwoord: Als er één Jan over de dam is, dan maakt het snel zomer.

Reageer: schrijf Jantje

Lintje

Ik heb het al wel vaker gezegd, maar het kan nog wel een keer: op zonnige dagen is de Harderwijkse boulevard een waar paradijs. In maart scheen de zon heel vaak. Op de boulevard was het dan geweldig druk. Lekker luieren op terrasjes achter plastic windschermen. Motorfietsen pronken naast de gerestaureerde surfzeilen. Een enkeling heeft zijn motor zelfs te koop staan. Kuieren langs het water. Hangen op een bankje. Wandelen langs zonnebadende mooie meisjes en knappe mannen. Erg prettig allemaal. Het is een lust om er te zijn.

Tot aan de Vischpoort. Daarachter begint de hel. Daar tussen de lelijke snackkiosken hangt een vette walm van overmatig verbrand frituurvet. Het volk dat hier verpoost heeft zijn kledij aangepast aan de omgeving: slonzig en afgedragen. Het volk dat hier recreëert is dik, met vet haar en dito huid. Het smult van dubbele porties mayonaise op frikandellen. Kortom, niet echt verheffend.

Maar nu komt het leuke. De kiosken hebben hun langste tijd gehad. Ook al klaagt eigenaar Willem Engelgeer nog zo hard, zijn snacktenten moeten verdwijnen. Dat heeft stedebouwkundige Jos van Eldonk bepaald. Hij is de man die voor de gemeente Harderwijk een nieuw Waterfront heeft getekend, compleet met een volledig opgeknapte boulevard. Voor kiosken is geen plaats, zegt architect Van Eldonk. Waarom niet?, vroeg Engelgeer op een informatieavond. Esthetische overwegingen, zei Van Eldonk. Visitekaartje van Harderwijk, mompelde hij nog. Plek waar je trots op moet zijn, fluisterde hij.

Weliswaar duurt het nog minstens vijf jaar voordat de boulevard wordt opgeknapt, maar we zijn nu al blij. De trots van Harderwijk op zonnige zondagen wordt straks pas echt mooi. Die Van Eldonk verdient een lintje. Alleen al voor zijn ideeën.

Reageer: schrijf Jantje

Bekeuring

In een krant las ik vandeweek een vreselijk flauw stukje over Harderwijk. Over een paar agenten die op een rotonde bij de Vondellaan het verkeer stonden te controleren op het dragen van autogordels. De politiemannen kiezen voor dat soort acties altijd lekkere zonnige dagen uit. Kunnen ze lekker bijbruinen in de tijd van de baas en aan het eind van de dag nog de pretentie ophangen dat ze de mensheid tot nut zijn geweest. Deze agenten hadden de pech een bijdehandte automobilist te treffen. De bestuurder kreeg een bekeuring. 's Mans humeur was grondig verpest. Aan de andere kant van de rotonde hield een collegapolitieman een Marokkaans echtpaar staande. De man had evenmin een autogordel om het lijf, net zoals diens vrouwelijke passagiere. In het kader van het begrip voor multiculturele verschillen werd het Marokkaans-Harderwijkse echtpaar heengezonden met een waarschuwing.

Nederlands-Harderwijkse automobilist woedend natuurlijk. Waarom hij wel een boete en de allochtone weggebruikers niet?

Ingezonden brief in de krant. Politie in verlegenheid. De verhouding tussen politie en het Marokkaans-Turkse deel van Harderwijk is al niet zo best. Dus doen de agenten er alles aan om de sfeer wat op te vrolijken. Krijgen ze van de weeromstuit de Nederlanders op hun dak.

Bij deze de oplossing. Die is makkelijker dan gedacht. Laat de Harderwijkse politie ophouden met het uitdelen van boetes in het verkeer. Gewoon helemaal geen verkeersboetes meer. Niemand zit te wachten op bekeuringen. Echt absoluut niemand. De tijd die bespaard wordt (het leeuwendeel van het huidige politiewerk) kan gestoken worden in datgene waar de politie hard voor nodig is: het vangen van inbrekers en fietsendieven. Te hulp schieten bij burenruzies en een oogje in het zeil houden op onveilige plekken. Dan wordt de politie weer onze beste vriend en niet onze meest gehate vijand. Scoren we en passant nog een wereldprimeur: Harderwijk, de eerste stad zonder verkeerspolitie. De stad waar iedereen wil zijn!

Reageer: schrijf Jantje

Brusselmans

Bij literaire club Apollo in Harderwijk was deze week de beroemde Vlaamse schrijver Herman Brusselmans te gast.
Brusselmans is een schrijver die het in zijn boeken niet te nauw neemt met preutse normen en ouderwetse waarden. Hij schopt graag heilige huisjes omver. Hij heeft al meermalen een proces aan zijn broek gehad van beledigde mensen. In het Veluwse Harderwijk zou hij bergen werk kunnen verzetten als hij hier zou wonen. Harderwijk heeft nogal wat heilige huisjes.Vooral scholieren vinden Brusselmans boeken leuk. Vreemd dat er geen enkele scholier kwam kijken bij het optreden van de langharige Vlaming, die in 't Klooster gekke verhalen voorlas over een gezin waarvan de vader 1 been heeft.

Twee van zijn kinderen hebben ook elk 1 been, de derde heeft 2 benen. Het gezin is een rariteitenkabinet. Moeder heeft slechts 1 arm, oma denkt dat ze Elvis is en opa is incontinent en kwijlt de hele dag. De vriendin van de zoon met 2 benen eet tijdens een picknick 28 pannekoeken en 9 hamburgers. Terwijl ze moet kotsen steekt zoon met de 2 benen zijn piemel in haar, want hij heeft haast.

Hij moet nog naar de toneelrepetities en kan niet wachten tot zijn vriendin is uitgekotst. Zelden hebben we in Harderwijk zulke maffe verhalen gehoord. De fans kochten na afloop van het optreden graag een boek en lieten het signeren door Brusselmans.
Nou is het gewoonte in de Boekenweek (waar we midden in zitten) dat boekenkopers een boekenweekgeschenk krijgen, maar bij literaire club Apollo waren geen boekenweekgeschenken. De boekwinkel bij wie Apollo zijn boeken betrekt heeft het boekenweekgeschenk in de ban gedaan.
Het geschenk is dit jaar geschreven door Ronald Giphart, die altijd schrijft over seks. In elk boek van Giphart wordt flink geneukt. Daar kunnen onze Veluwse boekverkopers niet tegen, dus deed de boekhandelaar van Apollo het geschenk in de ban.
Het gaat om een boekwinkel in Putten. Keurig leverde hij stapels boeken van Herman Brusselmans (waarin toch ook regelmatig een potje stevige seks voorkomt), maar het boekenweekgeschenk van Giphart deed hij in de ban. Die boekhandelaar, zouden we die niet met z'n allen kunnen boycotten? Of zullen we hem een keer een hoofdrol geven in een toneelstuk van Herman Brusselmans? De rol van kotsende vriendin lijkt me wel wat voor deze hypocriete boekenwurm.

Reageer: schrijf Jantje

Cowboy

Sinds twee maanden kunnen we vanuit de wijk Drielanden rechtstreeks naar de snelweg rijden. En andersom ook. Dat scheelt. Zes jaar lang moesten we kilometers omrijden. Niet alleen wij, maar ook duizend andere Drielanders. In de file op de Stationslaan en de Oranjelaan. Kruipend door Harderwijk. Maar nu kunnen we via de nieuwe spoortunnel rechtstreeks van Drielanden naar de Harderwijkerweg.

Ook inwoners van Stadsweiden zijn blij. Zij rijden veel sneller via de nieuwe spoortunnel naar de snelweg dan over de oude route. In minder dan drie minuten van winkelcentrum Stadsweiden naar de oprit. Vroeger deed je daar toch gauw tien minuten over. Als je pech had meer. Heerlijk. Geen stoplichten meer, geen spoorbomen.

Zo zou het verkeer overal moeten zijn. Ongehinderd doorrijden.Niks verkeerslichten, niks eenrichtingsverkeer, niks paaltjes, niks piramides, niks flitspalen, niks drempels, niks obstakels en al helemaal niks agenten. Gewoon ongehinderd naar je bestemming rijden.

Maar zo werkt dat niet in Nederland. Want ambtenaren en politici denken dat verkeersdeelnemers gestraft moeten worden als ze van A naar B rijden.

Dat weggebruikers met de zweep moeten krijgen, zodat het een hel is om ergens naartoe te gaan. Daarom is de nieuwe weg bij Drielanden, hoe fantastisch ook, expres niet afgemaakt.

Grote betonnen blokken versperren de weg vanuit Drielanden richting Fokko Kortlanglaan in Ermelo. Niemand weet waarom. Toen wijkvereniging Drielanden de betondingen met een shovel weghaalde legde de gemeente Harderwijk ze een dag later met dezelfde vaart weer midden op de weg. Want een straat is tenslotte iets om obstakels op te zetten voor het verkeer. Vinden politici.

Ik reed achter een witte landrover, zo’n grote auto die makkelijk over betonnen blokken heen kan rijden en dwars door greppels gaat desnoods. Ik wenste dat ik zo’n auto had. Dat iedereen zo een bulldozer had. Dan gingen we met z’n allen dwars over die betonblokken heen. Want verkeer moet rijden, niet stilstaan. Mijn dag was geslaagd toen ik de sticker las op de achterruit van die landrover: ‘Ik ben de cowboy van de Veluwe’.
Ik waande me even in het wilde westen.

Reageer: schrijf Jantje

Kranten

Het gaat slecht met de kranten in Nederland, lees je overal. Wegener gaat 250 miljoen euro bezuinigen, Het Parool is verkocht en het Algemeen Dagblad wankelt. Ook in Harderwijk rommelt het in krantenland. Maar dat het slecht gaat is in onze stad niet te merken. In tegendeel. Er komen steeds meer kranten bij. Betaalde kranten worden gratis. De bomen reiken tot in de hemel.

Vroeger had je in Harderwijk het Schilders Nieuwsblad, het Veluws Dagblad en de Stadsomroeper. Af en toe dook de Handelspost op, maar die verdween steevast weer binnen een half jaar. Het Schilders Nieuwsblad twee keer per week als abonneekrant. Het Veluws Dagblad elke dag als betaalde krant. De Stadsomroeper gratis, eenmaal per week. Alledrie Wegener.

Voor elk wat wils, ook voor de adverteerders. Wegener blij, de lezers tevreden. Tot eind vorig jaar. Opeens kwam het Gelders Dagblad erbij. Van Wegener. Harderwijk werd platgebeld door juffrouwen die gratis abonnementen gingen uitdelen. Wegener drukte zijn bestaande dagblad van de markt. Abonnees van het Veluws Dagblad werden overgehaald een supergoedkoop proefabonnement op het Gelders Dagblad te nemen en hun oude krant op te zeggen. Rare tactiek van Wegener.

Toen werd het Schilders Nieuwsblad opgeheven. Het Schildertje is jarenlang zeer goed gelezen in Harderwijk, maar aan die abonnementen had Wegener geen behoefte meer. Hup, de vuilnisbak in. Het Schilders Nieuwsblad werd omgedoopt tot Harderwijker Courant, eenmaal in de week, gratis huis aan huis. Wegener is echt de tel kwijt. Het valt mee dat de Stadsomroeper nog bestaat, maar dat zal waarschijnlijk niet lang meer duren.

Welke uitgever brengt nou twee verschillende gratis titels in één stad?

Alhoewel, in krantenland Harderwijk kan alles. Kort na het verdwijnen van het Schildertje kwam het weekblad De Harderwijker in de bus, een periodiekje van Uitgeverij Webers in Hoevelaken. Het krantje wordt gevuld met nieuwtjes die mensen zelf insturen. Gedichten, lange columns en aankondigingen. En advertenties natuurlijk. Kort na De Harderwijker kreeg Harderwijk nog een krant: Het Kontakt. Deze titel bestond al in Ermelo en krijgt een Harderwijkse editie. Nieuwtjes kopen ze van rechtbankpersbureaus en schrijven ze over uit andere kranten. Ideeën voor series jatten ze letterlijk uit bestaande weekbladen in andere steden. Grappig krantje, zij het een beetje dieverig tot stand gekomen. En natuurlijk plaatst Het Kontakt advertenties, want daar is het allemaal om te doen.

Het gaat slecht in krantenland. Maar in Harderwijk is het kermis. Het Veluws Dagblad en de Stadsomroeper zullen binnenkort wel sneuvelen, gezien de opruimwoede van Wegener die al zijn succestitels de nek omdraait. Maar dan is er weer ruimte voor nieuwe gratis bladen. Harderwijk leest zich suf.

Reageer: schrijf Jantje

Zonnige zondagmiddag

Het eerste zonnige weekend van het jaar zit er op. Het ijs ligt nog in de sloten, maar Harderwijk flaneerde alweer door de straten. En vooral langs de boulevard. Hoewel het hooguit twaalf graden was zaten de terrassen behoorlijk vol. Het was verrukkelijk in het zonnetje. Het Dolfinarium trok veel bezoekers. De parkeerterreinen stonden afgeladen. Een bruut heeft de grasvelden rond de zonweide al bereden en het gras volkomen verwoest met zijn bandensporen.

Zondagmiddag vier uur. Een pils op een terras, kraag hoog opgezet, weggedoken achter de windschermen. Veel Harderwijkers en toeristen genoten. Er kwamen zo veel zonaanbidders dat er file ontstond. De Dolfinariumgangers togen huiswaarts en stortten zich in de rij walmende auto's. Omdat het kruispunt bij het VVV-kantoor is veranderd in een levensgevaarlijke bocht kan het verkeer haast niet van de boulevard afkomen. De file groeide binnen de kortste keren tot aan het rotondetje bij Zeezicht.

Maar daar bleef het niet bij. De file zwelde aan, terug richting stadhuis. Pijlsnel. Bij de Vischpoort stond de puffende stoet muurvast, twee kanten op. Restaurant de Haven van Harderwijk (waarover de twee rijkste mannen van Harderwijk, voormalig Dolfinariumdirecteur Ruud de Clercq en onroerendgoedmagnaat Aart Foppen momenteel ruzie maken) kreeg uitzicht op een sputterende file. De rotte plek van de boulevard, het leegstaande afgebladderde restaurant IJsselmeer (ook in handen van De Clercq), werd nog lelijker door de klem staande file. Er hoefde niet veel te gebeuren of de autobestuurders zouden gaan toeteren.Duitse nummerplaten ontbraken niet. Een automobilist kreeg last van claustrofobie en reed het pleintje op waar de boulevardexpres stopt. Hij verdween onder de Vischpoort door, want het paaltje was weg, nagestaard door frikandellen kauwende vettige types.

Heerlijk, zo'n zonnige zondagmiddag in Harderwijk. En dat in februari. Wat wil een mens nog meer?

Reageer: schrijf Jantje