schrijf Jantje - Jantje's Inhoudsopgave
op deze pagina (26), augustus/september 2004:

Rookwolk - Terrasoorlog & een reactie op Terrasoorlog - Xenos - Patatkraam

Patatkraam

Als ik van en naar de nieuwste huizen in Drielanden in Harderwijk fiets voel ik me net een lange-afstandsporter. Bijna een half uur doe ik erover om achteruit Drielanden in de binnenstad te komen. Crimineel ver weg ligt de nieuwbouwbuurt van het hart van de stad. Net of je van Amsterdam-zuid naar het Centraal Station in de hoofdstad fietst.
Alleen met dat verschil, dat de bewoners van Amsterdam-zuid helemaal niet naar het centrum van hun stad hoeven. De wijken van Amsterdam hebben zelf allemaal winkelcentra, kroegen en apotheken. Ze zijn van de meest primaire gemakken voorzien.
Zo niet Drielanden. Aan de rand van de wijk ligt supermarkt C1000, bijna twee kilometer van de jongste straten in de wijk. Een café is nergens in de wijde omgeving te bespeuren. Een doe-het-zelfwinkel is er niet in Drielanden, noch een videotheek. Zelfs geen Chinees restaurant, hetgeen een unicum in Nederland genoemd kan worden. Zelfs Tjerpkutstraveen-buiten heeft een Chinese Muur.

En het ergste van alles: Drielanden heeft geen snackbar. Als er één dringende levensbehoefte bestaat in een nieuwbouwwijk is het wel een friettent. Voor de verhuizers die nog geen keuken tot hun beschikking hebben. Voor de bouwvakkers die wat warms willen kopen. Voor de jonge stelletjes die nog niet kunnen koken. Nota bene de patat-generatie die negentig procent van de Drielandenbevolking uitmaakt heeft niet de beschikking over een frikandellencorner. Wat is dat voor een waanzin? Ik roep jonge ondernemers op om een frietkraam te beginnen in Drielanden. Geheid binnenlopen. Vijf jaar hard werken en je bent miljonair. Kan je nagaan: ik vraag geen eens commissiegeld voor deze gouden tip. Ik kom wel een kroketje kopen als ik uitgeput van mijn lange fietstocht eindelijk in de wijk arriveer. Die beloning is voor mij al ruim voldoende.

Reageer: schrijf Jantje

Xenos

Een paar maanden hebben we gedacht dat de failliete Megapool in Harderwijk zou worden overgenomen door de Harense Smid. Aanwijzingen daarvoor stonden op het raam van de toegangsdeur: klanten van Megapool werden doorverwezen naar de Harense Smid. Binnen stonden troosteloos de achtergelaten televisies. Stil bewijs van bankroet. We hoopten op een leegverkoop met superstunts.

Maar helaas. Via de achterdeur verdwenen de dvd-spelers naar onbekende bestemming. De curator van het faillissement moet tenslotte ook uit de kosten komen. Het is niet de eerste keer dat wasmachines dienst doen als witwasmachines voor duistere zaakjes. Stereotorens hebben plaats gemaakt voor bouwvakkers met drlboren. Tijd voor verbouwing.

Er komt geen Harense Smid in huize Megapool. Het wordt Xenos. Harderwijk krijgt eindelijk een Xenos.

Gek, nu nog een Xenos. Ik heb een gevoel van mosterd na de maaltijd. Vijftien jaar geleden was een Xenos leuk geweest. Toen was het concept nieuw. Goedkoop glaswerk, soms met afwijkende vormgeving. Soepjes, Oosterse kruiden, kaarsen, serviezen en speelgoed. Een soort macrobiotische Blokker. Destijds streek de Xenos neer in Amersfoort en in Zwolle. Later kwam er een filiaal in Putten. Maar Harderwijk is altijd gepasseerd.

Nu de keten eindelijk naar onze stad komt is de formule al lang uitgewoond. Geen wonder, want Blokker is eigenaar geworden van Xenos. Als het veel te laat is mogen Harderwijkers nog even van dit afgekloven concept proeven. Getderrie. Uit protest heb ik zes glazen gekocht bij Van Heemskerk in de Donkerstraat (het vroegere Augustijn). Hartstikke duur, maar wel exclusief. Harderwijk heeft geen behoefte aan nog meer ketenwinkels. Harderwijk moet op sjiek!!!!! Nooit meer nog zo'n keten. M'n glazenkast is vol.

Reageer: schrijf Jantje

Terrasoorlog

De Markt in Harderwijk komt steeds voller te staan met terrasstoelen. Sinds het afbreken van de viskraam van Jan van Bijsteren komen er meer en meer tafeltjes en stoelen bij. Heel stiekem breiden de horecabedrijven hun imperium uit.

Het gaat om vijf horecazaken: Graaf van Gelre, Pepperbox, Hertog Karel, Boterlap en Luigi's. Vroeger had Mexicaans restaurant El Gitano ook een klein terrasje, maar dit jaar niet. Het was een gek eilandje, midden op het plein. Een beetje niemandsland. Je zat daar als Napoleon op Sint Helena, verbannen en van God verlaten. Hertog Karel heeft het eilandje ingepikt.

Wie van bovenaf kijkt ziet een soort Risk op de Markt in Harderwijk. De legers van Graaf van Gelre stomen op richting soldaten van Hertog Karel. De laatste lege stukjes plein liggen in de zon, als aanlokkelijke stukken land van melk en honing. In brieven aan het gemeentebestuur proberen alle ondernemers een claim te leggen op de nog lege Marktstenen. De gemeente reageert niet en laat de zomer rustig voorbij gaan. Hoe gaat dat aflopen?

Binnenkort komt er een nieuwe horecazaak aan de Markt bij. Een vestiging van Bakker Bart. In de kledingwinkel Adams, op het hoekje. Als Bakker Bart slim is gooit hij wat terrasstoelen voor zijn deur. Zijn hoekje is het enige waar nog een beetje ruimte is. Misschien dat Bakker Bart wel pils wil serveren bij zijn volkoren bolletjes. Bakker Bart bakt bovenbest boerenbruin brood, belegd met bier.

De Markt in Harderwijk is zoals een Markt in een echte stad hoort te zijn: het centrum waar iedereen wil zitten. Terrasoorlogen zijn de enige oorlogen die ik van harte toejuich.

Reageer: schrijf Jantje

Reactie op de terrassoorlog (het stuk van Jantje dat hier boven staat)

Bespeur ik een negatieve ondertoon ten opzichte van de gezellige Markt en haar gastvrije faciliteiten??
Als bewoner van Harderwijk heb ik met groot misnoegen het stuk van Jantje gelezen.
Meerdere malen ben ik te gast geweest bij alle genoemde horecagelegenheden en laat ik U hiervan gewag maken: geen menselijk wezen zo fascinerend als de horecaondernemer.
Hier is geen sprake van het uitoefenen van een beroep, maar eerder van een apostolische roeping.

De uitbater, zoals men dit pleegt te noemen, is een vrije ondernemer; hij hoeft niet ’s morgens vroeg met een broodtrommeltje onder de arm naar kantoor, fabriek of winkel te togen, hij heeft geen baas of bazin die hem knorrend terechtwijst, hij heeft al evenmin vakantietoeslag, een dertiende maand of andere voorzieningen waarover degenen die ze wel hebben altijd klagen dat deze ontoereikend zijn.

De horecaondernemers hebben dag en nacht gewerkt en zijn er in geslaagd om van de Markt , met haar wispelturige indeling geen massaproduktie maar een grote, gezellige trekpleister te maken voor zowel de inwoners als voor de gasten van Harderwijk.

Hier zijn mensen aan het werk geweest die niet op voorhand om allerlei sociale zekerheden gevraagd hebben voordat er ook maar een gram arbeid werd verzet.

En Jantje kijkt neerbuigend vanuit z’n raam op al deze feestelijkheden, of waren het de steentjes die hij aan het tellen was?

Jan zou zich ook eens op een terras moeten begeven; mogelijk dat hij met een ietwat ruimere blik de zaken kan bekijken i.p.v. zich te verkneukelen op een (terrassen)oorlog.

Mocht Jan zich toch liever achter zijn raam willen blijven verschuilen, dan zou ik hem dit nog mee willen geven:
Velen hebben mond genoeg om iemands werk te kraken, maar zelden hand genoeg om beter werk te maken!!!

Een –gepikeerde- Harderwijkse Burgeres.

Rookwolk

Zat ik een paar maanden geleden in coffeeshop Uzay in de Bruggestraat in Harderwijk aan een cannabissigaretje te trekken, komt daar de stevige gestalte van burgemeester De Groot binnen. Hij was incognito verstopt achter een flitsende spiegelzonnebril, maar ik herkende hem direct aan zijn pijp. De burgervader bestelde een voorgerolde joint en ging naast me aan de bar zitten. Ik produceerde een paar stevige wietwolken.

- ,,Zoo Jantje," zei de eerste burger vriendelijk en hij scheurde het vloeitje van de joint. Vervolgens kreeg hij ruzie met het meisje achter de bar over de prijs van de zoete sigaar. Burgemeester Johan wilde twee euro betalen, maar het krullenkoppie eiste drie euro. ,,Weet u wel wie ik ben," vroeg de grote man. ,,Nee," zei het meisje, ,,Achter zo'n zonnebril herken ik natuurlijk niemand."

- ,,Zoo Jantje," baste de eerste burger opnieuw en ik vroeg me af hoe hij me kende.

- ,,Zoo Jantje," murmelde de eerste burger voor de derde keer en ik vond het helemaal niet leuk om zo publiekelijk te kijk te worden gezet.

- ,,Zoo burgemeester," pestte ik terug, want niemand had hem nog herkend, maar ik wist zeker dat hij het was. Zo'n pijp heeft niemand anders. De burgervader propte net de inhoud van zijn joint in de pijp. Hij legde twee euro's op de bar en schoof ze demonstratief naar het krullekoppie. Vervolgens joeg hi de vlam in z'n pijp.

Het krullekoppie werd ongeduldig. Ze eiste de derde euro. Ze dreigde de burgervader met uitzetting, ze stampte met haar voet. Burgemeester Johan lurkte aan zijn pijp. Hij begon zich te ergeren, zag ik aan zijn gezicht. Hij gaf drie klappen met zijn hand op de bar. Uit zijn oren kwamen rookwolken.

- ,,Jantje ik beloof je. Dit is geen goeie tent, '' hoorde ik hem sputteren. ,,Drie euro voor een jointje, da's veel te gek. Ik beloof je, ik ga er persoonlijk voor zorgen dat deze zaak dicht gaat.''

Aldus geschieddde. Rest In Peace, Zwaai zwaai, Uzay.

Reageer: schrijf Jantje