Bang vogeltje

Kocht ik deze week het boekje Goed Gebundeld 2001, u kent het wel, de jaarlijkse bundel met korte verhalen voor in de vakantie. Die je aan het eind van de vakantie leest als je dikke roman uit is. Naar mijn gevoel heb ik al honderd afleveringen van Goed Gebundeld gekocht. Dat kan helemaal niet, want zo lang bestaat de serie niet. Maar aangezien ik ook bundels koop als Mooi Meegenomen (zelfde concept), Inpakken en Wegwezen (idem dito) Spannend Gebundeld (thrillerverhaaltjes), Korter dan kort (superkorte verhalen) en Witte Kerst (literair kerstgezang , ben ik het overzicht wat kwijt. Het voordeel van zoveel verhalenbundels is dat je veel nieuwe schrijvers hebt gelezen, zonder dat je er saaie pillen voor hoeft door te worstelen.
Goed Gebundeld 2001 dus. Met bekende trekkers als Joost Zwagerman en Cees Nooteboom, alhoewel je die laatste ook een afrader kan noemen. En met een schrijver uit Harderwijk. Wim van de Woestijne. In 1997 nam uitgeverij Meulenhoff ook een verhaal van deze Harderwijker op in Goed Gebundeld. Kennelijk valt hij op. Wims bijdrage heet El Pájaro, oftewel De Vogel. Een prachtige liefdesgeschiedenis met tragiek. Alleen voor De Vogel kan je Goed Gebundeld kopen.
De rest is bonus.

Wim van de Woestijne is een onopvallende man. De zeldzame keer dat ik hem zie loopt hij altijd een tikkie gebukt door de stad, alsof iets zwaars hem op de nek zit. En hoewel hij vriendelijk kijkt lijkt het of hij een beetje bang is. Alsof-ie zeggen wil: 'let maar niet op me, ik ben al weg'.

Volgens mij bestaan er veel meer goeie schrijvers in Harderwijk, maar zijn ze nog onbekender dan Wim van de Woestijne. Diens verhaal komt tenminste nog in een boek waarvan er gauw zo'n slordige tienduizend verkocht worden. Die andere Harderwijkse schrijvers zijn nog bangere vogeltjes dan Wim van de Woestijne. Ik ken er een paar die mooie verhalen hebben geschreven. Maar ze gaan niet naar een uitgever. Ze worden nooit beroemd. Da's jammer. Jammer voor die schrijvers. Jammer voor de lezers. En jammer voor Harderwijk, dat nog steeds in de wereld bekend staat als een stoffig ouderwets vissersstadje met een boulevard. Een paar goeie schrijvers zouden daar een positieve draai aan kunnen geven.

Gelukkig is er één bang vogeltje dat zijn nek heeft uitgestoken. Hoe luidt het spreekwoord ook alweer? Als er één vogel over de dam is……..

Reageer! schrijf Jantje

22 april 2001

Benzineoorlog

Benzine kopen in Harderwijk is een dure kwestie. Daar heb ik al vaker over gemopperd. Onlangs is pompstation Brouwer verhuisd van de Graaf Ottolaan naar de Hertog Reijnoutlaan. Brouwer was het enige tankstation in Harderwijk met goedkopere benzine. Maar zo'n verhuizing kost geld, dus heeft Brouwer zijn prijzen opgeschroefd naar het niveau van de dure jongens met hun benzinekartel.

Nee, voor goedkopere benzine moet je in Ermelo zijn. Daar is een prijzenoorlog uitgebroken. Garage Imo aan de Harderwijkerweg is de prettige relschopper die de knuppel in het hoenderhok heeft gegooid. Een nieuwe garage, naast autohandelaar Versteeg. Ook een nieuw benzinemerk met de naam Brand Oil. Nooit van gehoord. Brand Oil probeert de Nederlandse markt te veroveren. Je kan zelfs een Brand Oil Creditcard kopen waarmee je nog meer korting krijgt. Klantenbinding heet zoiets. Met twaalf cent onder de marktprijs van start gaan is een gedurfde zet. Weliswaar doet Brand Oil net of-ie een kwartje onder de markt zit, maar dat is niet waar. Geloof de reclameborden niet! Zelfs 'goeie' benzinehandelaren zijn niet te vertrouwen

Nog geen dag nadat Brand Oil begon kreeg zijn overbuurman Gulf het op de heupen. Gulf heeft een paar jaar geleden zelf ook een prijzenoorlog ontketend in Ermelo, maar die duurde maar een paar weken. Toen ging iedereen, inclusief Gulf, gewoon weer naar de kartelprijs toe. Maar op die kartelprijs verdiende Gulf minstens twaalf cent teveel. Dat blijkt nu. Opeens kan er bij Gulf ook twaalf cent af. En olieboeren gaan echt geen benzine tegen verliesprijzen verkopen. Inmiddels hebben ook diverse andere pompstations in Ermelo hun prijs met twaalf cent verlaagd.

Volgens mij kan er minstens nog wel een gulden vanaf. Kassajuffrouwen bij Imo verzekeren de klanten dat de prijs twaalf cent onder de markt zal blijven. Ik hoop dat Brand Oil binnenkort ook in Harderwijk begint. Of nee, eigenlijk liever nog een andere partij. Die kan dan beginnen met een kwartje onder de kartelprijs. En een volgende concurrent kan een gulden lager gaan zitten. Voorlopig tank ik bij Brand Oil in Ermelo. Zulke initiatiefnemers moeten gesteund worden. Vindt mijn portemonnee ook.

Reageer! schrijf Jantje

8 april 2001

Suikerzoet

Ze staan er de laatste tijd steeds. Muzikanten op de Markt, op zaterdagmiddag. Soms ook op vrijdag, of op andere dagen. Op de Markt, hartje Harderwijk. Mensen uit Zuid Amerika. Ze spelen muziek. Nou zijn er al sinds waanzinnig veel jaren Zuid-Amerikanen in Nederland die op straat muziek maken met panfluiten en trommels, dus echt bijzonder is het niet. Maar deze mensen zijn anders. Soms staan ze met z'n vijven. Panfluit, blokfluit, nog een houten fluit, gitaar en nog een andere gitaar. Niks aan de hand tot zover. Maar dan komt de muziek. Geen Zuid-Amerikaanse muziek. Ik hoor Sound of Silence van Simon en Garfunkel, Words don't come easy van Ik Weet Niet Meer Wie of Yesterday van The Beatles. In een uitvoering waar ik helemaal de kriebels van krijg. Superglad. Overdreven glad. Suikerspinnenzoet. Kerstengelengezwijmel in het dubbelkwadraat. Glijmiddel. Jan van Veen met zijn radioprogramma Candlelight presenteerde een hardrockuur als je het met deze Zuid Amerikanen vergelijkt. Ik word helemaal misselijk als ik er langsloop. Ik ga hollen.

Soms staan er vijf muzikanten, soms staat er maar een. Altijd loopt er een mevrouw of een meneer voor met een bakje om geld op te halen. Helemaal prima

Je mag tegenwoordig muziek maken in Harderwijk op straat. Dat heeft de burgemeester vorig jaar bepaald. De burgemeester had helemaal gelijk. Muzikanten geven de straat een beetje leven. Een beetje geld ophalen hoort erbij. Maar toch stoor ik me mateloos aan aan deze babygezichten. De muziek van de solofluitist is precies dezelfde muziek als die van de vijf fluitisten (met gitaar onder de arm). Ik bestudeer de ene muzikant. Soms grijpt hij naar adem. Logisch. Maar de muziek klinkt onafgebroken door. Geen adempauze te beluisteren. De man met de fluit loopt gewoon te playbacken. De vijf mannen die een dag later de Markt bevolken met hun anti-Latijnse muziek staan ook gewoon te playbacken. Het is een aanfluiting, om maar even in de stijl te blijven.

Waarom verlagen die mensen zich zo? Ik krijg een spontane diarreeaanval van deze glibbermuziek. Waarom? Om geld. Want onze economie draait om geld. Niks mis mee, maar het leidt tot genante vertoningen. Een paling in een emmer warme snot is schuurpapier bij vergeleken deze muziek. Kan die troep af? Kunnen we als winkelend publiek die gasten niet gewoon honderd gulden geven als ze ophouden? Weg met die zooi!!

Reageer! schrijf Jantje

1 april 2001

Politiek is duf

Politiek is iets heel dufs. Voor de meeste mensen althans. Wie kijkt er nou naar politieke programma's op televisie? Hooguit zonderlingen. Wie leest er in de kranten over politiek? Geen hond. Wie de namen van vijftien TweedeKamerleden kan noemen is rijp voor een kennisquiz. Wie drie Europarlementariërs bij name kent hoort thuis in een museum.Welke stadgenoot kent er meer dan twee raadsleden van de gemeente Harderwijk? Ik denk nog niet een op honderd.

Natuurlijk heeft iedereen best een mening over politieke onderwerpen. Kijk maar naar de Mond- en Klauwzeer. Nu die enge ziekte al bijna de grenzen van Harderwijk heeft bereikt is er geen mens meer die geen standpunt heeft over inenten of niet inenten van dieren. Louter politiek. Jammer dat de beslissingen in Brussel worden genomen. Over de onderwerpen willen we wel meepraten, maar over de politiek zelf niet. Dat komt omdat er geen ideologieën meer zijn. Alle partijen zijn hetzelfde. Een CDA'er verschilt niet wezenlijk van een PvdA'er. Een VVD'er kan met het grootste gemak van partij wisselen met een D66'er.

Alle andere combinaties zijn evengoed denkbaar. Dat heet poldermodel. Misschien dat een Centrumdemocraat nog niet echt gelukkig is op de stoel van een Groenlinkser. En een SGP'er zal niet happy zijn bij de SP, zelfs al is het verschil maar één letter. Alleen de partijen met extreme meningen doen het nog. Daarvan ziet de kiezer in elk geval waarvoor ze staan.

Voor politiek in Harderwijk al net zo weinig belangstelling. Dat blijkt wel als Harderwijk-Online een jaar voor de echte verkiezingen schaduwverkiezingen uitschrijft. Slechts 42 internetters nemen in een maand tijd de moeite om te stemmen. Rechts is iets sterker dan links, net als in het echt. Alhoewel de progressieve partijen in de Harderwijkse gemeenteraad slechter vertegenwoordigd zijn dan bij de internetters. Zelfs internet zit in het midden. Internet is ook al poldermodel.
Het belooft weinig goeds voor de echte verkiezingen van volgend jaar. Daar gaat geen mens naartoe. Alhoewel. Met 42 stemmers is het niet verantwoord om conclusies te trekken uit een steekproef. Dat zou wetenschappelijk onveranwoord zijn. Over wetenschap gesproken. Weer zo'n saai onderwerp waar geen mens zich voor interesseert. Het wordt tijd dat het mooi weer wordt. Kunnen we in de zon gaan zitten. Daar interesseert iedereen zich voor.

Reageer! schrijf Jantje

26 maart 2001

Harderwijkse rekenlogica

Krijg ik laatst mensen op visite uit Groningen. Ze komen op een zaterdagmiddag en ze gaan zondagochtend weer weg. Ze parkeren hun auto bij het Dolfinarium en betalen zich een slag in de rondte, want ze willen behalve voor de zaterdagmiddag gelijk ook maar voor de zondagochtend een parkeerticket kopen. Niks hoor. Dat gaat niet lukken. Zo slim zijn de Harderwijkse parkeerautomaten niet. Je krijgt de laatste tijd wel allerlei reclameboodschappen op je parkeerticket. Je kan tegenwoordig met je chipper betalen gelukkig. Franse francen worden door de parkeerautomaten geslikt als guldens, dus als je een beetje lucratief van je buitenlandse muntgeld afwil, dan kom je naar Harderwijk. Maar slimme machines die kunnen tijdrekenen, nee. Die hebben we in Harderwijk nog niet uitgevonden.

Gelukkig komt er net een parkeercontroleur voorbij. Zo'n vent die iedereen het bloed onder de nagels vandaan controleert en nooit wat snapt als je iets vraagt

Maar dit heerschap blijkt een uitzondering. Heel behulpzaam geeft hij tekst en uitleg. Hebben mijn vrienden drie uur teveel betaald? Tot zaterdagavond negen uur terwijl er na zessen niet meer betaald hoeft te worden? Geen punt. Dan moeten ze hun parkeerkaartje gewoon achter het raam leggen. Zondagochtend de eerste drie uur krijgen ze geen bekeuring, belooft hij. Want betaald is tenslotte betaald. Tja op zondag moet je in Harderwijk net zo hard betalen als op andere dagen. Dat heet keihard calvinisme. Maar als je op zaterdagavond onterecht te veel hebt betaald, mag dat op zondagochtend in mindering worden gebracht. Zo werkt ons Harderwijkse keiharde calvinisme dan ook wel weer.

Geen touw aan vast te knopen, vinden mijn vrienden. Logica waar collega-parkeercontroleurs waarschijnlijk niks van snappen, vrezen zij. Op zondagochtend sluipen ze voor dag en dauw maar weer naar de auto, die daar is achtergebleven. Je weet maar nooit met die Harderwijkers. Voor buitenstaanders blijven wij een onbegrijpelijk volkje.

Reageer! schrijf Jantje

19-03-2001

Blowen in Harderwijk

En dan nu een heel moeilijk verhaal. Aandacht, aandacht. De Harderwijkse coffeeshop Liberty heeft eindelijk een vergunning gekregen van burgemeester De Groot. Daar ging een hele geschiedenis aan vooraf, waar geen mens wat van snapt. Zelfs de burgemeester niet en ook de baas van Liberty niet. Even opletten, want ik ga proberen het uit te leggen, ook al begrijp ik het maar half.

Vergunning is niet het goede woord voor het papiertje dat coffeeshop Liberty van burgemeester De Groot heeft gekregen. Voor Liberty geldt iets dat gedogen heet.
Coffeeshops worden in Nederland gedoogd, maar nooit officieel toegestaan. Volgens de wet zijn de wietwinkels dus nog steeds illegaal. En omdat illegale canabiskruideniers geen vergunning krijgen is de gedoogstatus uitgevonden. Klinkt als een contradictio in terminus. Innerlijk tegenstrijdig, gedogen en status.

Maar het wordt nog ingewikkelder. Niet alle coffeeshops worden in Nederland gedoogd. Alleen in Amsterdam zijn er op elke tien mensen vijf coffeeshops. In de rest van Nederland geldt een richtlijn.
Eén wietsuper op twintigduizend mensen. Voor Harderwijk komt dat dus neer op twee coffeeshops. Voor Ermelo zou dat neerkomen op één wietwinkel, maar daar gelden weer andere regels. De landelijke richtlijn geldt alleen in steden. En dan weer niet in alle steden, want in de stad Nijkerk is geen coffeeshop, ook al hebben ze daar bijna dertigduizend inwoners. Nijkerk staat boven de wet, die in het geval van de coffeeshops geen wet is maar een richtlijn, waarop ieder gemeentebestuur weer vrij is om af te wijken. Wie het nog snapt is op zijn minst een begaafd jurist.

In dit oerwoud van onduidelijke regels probeerde burgemeester De Groot een volstrekt eigen koers te varen. Eerst pleitte hij voor legalisering van de bevoorrading van coffeeshops. In Nederland is het namelijk gedoogd (niet toegestaan) om canabisprodukten te verkopen en te kopen, maar de canabiswinkel mag niet bevoorraad worden. Wiet kweken is ook verboden, behalve als je minder dan vijf planten hebt. Het pleidooi van De Groot over de bevoorrading werd door de minister van justitie niet gehoord.

Vervolgens kocht burgemeester De Groot coffeeshop De Banjer op, want in De Banjer was het een grote cirminele bende. Liberty wilde in dat gat duiken, maar burgemeester De Groot had al jaren ruzie met de eigenaar. Ooit was die man in Harderwijk de derde coffeeshop geopend naast De Banjer en Ouzay, nog voordat er regels bestonden over maximaal twee wietwinkels. Ruzie met de burgemeester loopt zelden goed af. Liberty kreeg dus geen gedoogvergunning. Rechtszaken links, rechtszaken rechts. De ene keer ging het om mevrouw de eigenaar van Liberty, de volgende keer was er een meneer de eigenaar. Danweer had meneer Liberty een strafblad, de volgende dag was dat strafblad verjaard. Ministeries, rechters, reclassering, een serie verschillende advocaten en ambtenaren bemoeiden zich ermee. En nu heeft Liberty dan een gedoogstatus.

Wie dit verhaal nog snapt moet hoogbegaafd zijn. Of een beetje stoned misschien. De Nederlandse overheid heeft vast een stickie te veel gerookt toen dit beleid bedacht werd. Inclusief burgemeester De Groot. Ik wil wedden dat er binnenkort een peloton agenten bij de achterdeur van Liberty staat. De bevoorrading oppakken. Dan heeft de eigenaar weer een strafblad. Kan de burgemeester Liberty alsnog sluiten.

Ik denk dat ik maar een blowtje neem, want ik word er een beetje licht in mijn hoofd van.

Reageer! schrijf Jantje

12-03-2001