Interview met Volkert van der G.

Animal Freedom heeft Interview met Volkert van der G. ooit geïnterviewd. Zij hebben deze pagina inmiddels van hun web site gehaald, hieronder de tekst van dat interview.
Noot Animal Freedom:
Volkert is en was geen lid van Animal Freedom en is telefonisch geïnterviewd.

Volkert van der G.

Al op de lagere school had ik belangstelling voor dieren, milieu en de natuur. Ik was lid van de WNF Rangers, die dingen deden als in duinen plastic opruimen, etc..
Vissen deed ik ook, met mijn 2 jaar oudere broer. Een kick vond ik dat toen nog, een vis vangen. Wormen deed mijn broer aan de haak. Ik vond dat wel zielig voor de wormen en de vissen. Het klopte gewoon niet, maar iedereen vond het blijkbaar wel normaal.
Tijdens mijn middelbare school werd dat gevoel dat er gewoon iets niet klopt, sterker. Het wordt normaal gevonden dat je dieren opeet, dat je bij de vangst vissen laat stikken in netten. Maar bij mij kwam een rechtvaardigheidsgevoel naar boven; in een beschaafd land zouden die dingen niet horen te gebeuren, vond ik, maar er is niemand die voor ze opkwam.
Toen ik 15 jaar was heb ik in Zeeland in een vogelasiel gewerkt. Van de binnengebrachte stookolieslachtoffers overleefde slechts 2 procent. Ik wilde leed voorkomen en was het niet eens met het lijden van de vogels die langzaam stierven door de olie in hun ingewanden. Het was daar taboe om aan dat leven een einde te maken. Je had, vonden de anderen, domweg het recht niet om dat leven te beëindigen. Tegelijkertijd zette men muizenvallen om de muizen die vogelvoer aten te doden. Ik ben daar weggegaan, ik wilde niet langer inconsequent zijn.

Op een gegeven moment wilde ik geen vlees meer eten, maar van mijn ouders mocht dat niet, vlees moest, pas toen ik in Wageningen ging studeren ben ik daarmee gestopt. De vragen bleven: kan leer, kan melk, eco-eieren kan dat?
Toen ben ik veganist geworden. Het koste een beetje moeite om veganist te worden, maar als je het eenmaal bent, wordt het zo snel gewoon, je weet alles te vinden. Alleen wanneer je bij anderen gaat eten, loop je een enkele keer aan tegen onbegrip.
Tijdens mijn studie heb ik mij bezig gehouden met proefdiergebruik. Ik sloot me aan bij een regiogroep van de NBBV (anti-vivisectiebond), standwerk doen en ging ik werken bij Lekker Dier, lesgeven op scholen, ik heb diverse acties gevoerd.
Als lid van de IUOD (een InterUniversitair Overleg Diergebruik) probeerden we het proefdiergebruik te verminderen in het onderwijs. Je vecht voor je recht om bij studie geen proefdier te hoeven gebruiken, we hebben een inventarisatie gemaakt van proefdiergebruik bij vakken en probeerden steun te bieden aan studenten die het ook niet wilden, we vertelden ze hoe bezwaar aan te tekenen. We wilden geen norm opleggen maar feiten aandragen. Studenten konden zelf beslissen op basis van de beschrijvingen van de dierproeven en de procedure die gevolgd kon worden om een dierproef niet te doen. We hielden ze voor: wil je snijden in een doodgelegen big of in haaien die stierven als bijvangst van de haringvisserij?

Nu werk ik bij Milieu Offensief die zich zowel voor het milieu als voor dierenwelzijn inzet. Wat voor motief je ook hebt om hier te werken, je werkt met elkaar samen met hetzelfde resultaat: het tegenhouden van de uitbreiding van de bio-industrie. Het resultaat is minder milieuvervuiling én minder dierenleed. Via juridische procedures vechten we vergunningen van bio-industriebedrijven en bontfokkerijen aan, waarbij de wet ons middel is.
Afgelopen jaren hebben we wel 2000 procedures gehad, veel gewonnen, maar we gaan ons nu wat meer richten op de zwaardere overtreders van milieu en dierenleed.

Ik handel niet zozeer uit dierenliefde, ik heb gewoon een basisnorm "het deugt niet wat in de bio-industrie met dieren gebeurt". Verder handel ik gewoon rationeel, ik hoef geen dierenvriend te zijn om dieren te beschermen.
Veel dierenbeschermers handelen vanuit "de natuur is goed", maar alle donkere kanten van de mens zie je ook terug in de natuur. Dieren beschermen is mensen beschaven, zeggen ze wel.