Het verhaal bij de haven van Harderwijk

Haven van Harderwijk | Gemeente haven | De Knar | Strand Horst | Lortentz
Het verhaal bij de haven van Harderwijk

Verhaal bij de haven

De haven van Harderwijk bestaat al heel lang. Ooit is er een stemming gehouden; een haven of niet. Uiteindelijk is er besloten (vooral door de stemmen van de vissers) dat er toch een haven moest komen. De gemeente van de stad Harderwijk in die tijd, heeft nog een protest gehouden met de omliggende steden en dorpen, maar ook verdere steden waaronder Utrecht, Nijmegen en Maastricht. Ondanks de protesten die Harderwijk nog heeft gedaan, is de haven toch gekomen.

Na 7 jaar hard zwoegen en ploegen was dan eindelijk de haven klaar. Je zou het niet zeggen, maar bij het bouwen zijn zelfs tientallen mensen overleden. De meeste mensen waren bedolven onder het zand, en een paar zijn overspoeld door het water dat na het graven door de dammen heen kwam.

Maar toen de haven klaar was, en de vissersschepen eindelijk Harderwijk binnen konden varen, hoefde Harderwijk niet zoveel voedsel van de landbouw en de andere steden te halen, omdat Harderwijk het nu allemaal zelf produceerde. Toen Harderwijk in de Gouden Eeuw een haven had, was Harderwijk één van de grootste handelssteden in de regio. Harderwijk kreeg in die tijd het recht om een gracht te graven, en muren te bouwen, omdat er regelmatig ’s nachts een vissersschip leeggeroofd werd. Na een aantal jaren, waren de muren en de stukken gracht af, en was de haven veiliger dan ooit. Toen de voorzieningen van een veilige stad (en haven) af waren, kreeg Harderwijk voor het eerst een juwelier. Natuurlijk was het makkelijk om een juwelier te hebben, want dan kon Harderwijk sieraden verkopen aan rijke mensen en aan rijkere steden. Toen de juwelierszaak af was, kreeg Harderwijk veel goud en andere dure stenen en spullen voor de juwelier. Natuurlijk kreeg Harderwijk dat binnen via de haven die inmiddels al 13 jaar was. In de haven kreeg Harderwijk al veel meer goederen binnen dan 10 jaar geleden. Nog steeds gebeurde het wel eens dat er een schip leeggeroofd werd, maar ook daar hadden ze iets op gevonden. Ze zorgden dat de schepen minimaal twee meter van de kade af lagen, zodat de rovers er moeilijker in konden komen. Als er dan vissers of andere boten uit de haven moesten, moest de eigenaar van de boot met meer mensen komen om de boot naar de kant te trekken.  

Een paar jaar later kwam het vreselijke bericht dat er in Nijmegen, Rotterdam, ’s Gravenhage en andere steden de pest was uitgebroken. Alle mensen gingen protesteren dat niets meer de stad in mocht, zelfs geen goederen. Harderwijk kon natuurlijk niet ophouden met vis vangen, omdat dat zijn grote bron van voedsel was, en daarom besloot de gemeente om de vissersboten wel te laten varen, omdat er immers op het water geen ratten waren (ratten verspreidden de pest). En natuurlijk kon Harderwijk nog een klein beetje van zijn boerderijen eten, omdat die ook nog genoeg produceerden. Maar andere steden kwamen er veel slechter vanaf.

Een paar jaar geleden is er vlak bij de haven een molen gebouwd. Het graan wat deze molen produceert wordt vervoerd door de schepen die in de haven liggen. Als er een schip kapot gaat, wordt hij nu gerepareerd in de werkhaven. Die ligt naast de vissershaven van Harderwijk. Vroeger werd hij gerepareerd in de ophaalplaats die vlak naast de molen ligt. Na een maand was het schip weer gerepareerd

DOOR: DAAN EN ERIK van CBS de Rank